บทที่ 12 十二

"นายเป็นคนแรก!" อยู่ ๆ ชุนก็พูดเสียงดังฝ่าลมและมันทำให้ซีฮันสงสัยว่าคนตรงหน้ากำลังพูดกับตนเองหรือเปล่าจึงได้ถามออกไปด้วยความสงสัย

"พี่ชุนพูดกับผมเหรอครับ"

"ใช่! พี่บอกว่าซีฮันเป็นคนแรกที่ได้นั่งมอเตอร์ไซค์ของพี่" ใบหน้าที่ไม่เคยมีรอยยิ้มแบบนี้ให้ใครแต่ทว่าในตอนนี้เขากลับยิ้มให้กับซีฮันและ ซีฮันก็มองเห็นได้จากกระจกที่อยู่ตรงด้านหน้า

ซีฮันเบนสายตาออกจากกระจกเมื่อเห็นว่าเหยียนชุนกำลังมองใบหน้าตนเองผ่านกระจกเช่นกัน...ดวงตาเรียวมองไปที่ตรงหน้าก็เห็นบริเวณต้นคอใหญ่ สายตาของซีฮันไล่ลงมาที่แผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยความมวลกล้ามเนื้อที่อัดแน่น ยิ่งเห็นได้ชัดก็ตอนที่คนตรงหน้าขยับแผ่นหลัง ชุนเลือกใช้เส้นทางลัดที่เข้าได้เฉพาะรถเล็กเท่านั้น แล้วเปลี่ยนระดับความเร็วของมอเตอร์ไซค์ให้ช้าลง

"เกิดอะไรขึ้นเหรอ เพราะพี่เห็นรองเท้านายเปียกด้วย" ชุนสังเกตเห็นตั้งแต่แรกนี่คงไม่ได้เปลี่ยนชุดเพราะเล่นพละแน่ ๆ

"ไม่มีอะไรครับ" ซีฮันตอบออกไปด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ใบหน้าของซีฮันเต็มไปด้วยความอัดอั้นและกดความรู้สึกอยากร้องไห้เอาไว้ แต่ทว่า หัวใจของซีฮันกลับรู้สึกเบิกบานอย่างบอกไม่ถูก นานแล้วที่ไม่มีใครสนใจว่าเขาจะเป็นยังไง ไม่มีใครสนใจว่าทำไมถึงตกอยู่ในสภาพนี้นอกจาก เนี่ยนเจียงที่เป็นเพื่อนสนิท

ชุนตัดสินใจแวะจอดรถข้างทางที่มีลำธารทอดยาว เขาเลือกดับเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์แถวสะพานข้ามลำธาร ทำให้ซีฮันสงสัยเขาจึงได้ถามออกไป

"มีอะไรเหรอครับ หรือว่ารถเป็นอะไร" ซีฮันถามพลางลงจากรถมอเตอร์ไซค์แล้วถอดหมวกกันน็อกออก

"แวะคุยแถวนี้ได้ไหม"

สายตาของคนทั้งสองที่สบกัน ทำเอาซีฮันทำตัวไม่ถูกเพราะว่าแววตาคู่นั้นที่มองมาต่างจากแววตาที่คนอื่นๆ เคยมองมาที่เขา มันแปลกและที่สำคัญมันทำให้เขารู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรงขึ้นและเขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเป็นเพราะอะไร ซีฮันจึงได้หลบสายตาแล้วหันมองไปทางอื่น ที่ไม่ใช่ใบหน้าของชุนแล้วจึงค่อยพูดตอบกลับไป

"ผมต้องรีบกลับไปทำงานบ้านครับ"

ชุนพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ เขาหลับตาอยู่ไม่กี่วิแล้วยอมสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์เพื่อรีบส่งซีฮันให้ถึงคฤหาสน์ สิ่งที่เขาได้ยินมาไม่ผิดเลย ซีฮันต้องทำงานบ้านหลังเลิกเรียน ถูกใช้เยี่ยงคนใช้ทำกับซีฮันอย่างกับไม่ใช่ลูกบุญธรรม ยังไม่ถึงหน้าประตูของคฤหาสน์ เสียงของซีฮันก็ดังขึ้นอีกครั้งหลังจากที่เงียบไปหลายนาที

"พี่ชุนครับ จอดตรงนี้ดีกว่าครับ"

"ทำไม กลัวใครเห็นเหรอ" ชุนเบรกทันทีที่ซีฮันบอกแล้วหันใบหน้าไปถามคนที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหลัง ที่ตอนนี้กำลังก้าวขาลงจากรถของเขาอยู่

"ใช่ครับ เดี๋ยวพี่เอินจะมาเห็นเข้า" ซีฮันเข้าใจและรู้ดีว่าเหยาเอินคิดยังไงกับเหยียนชุนและที่สำคัญผู้ใหญ่ทุกคนก็เห็นดีเห็นงามด้วย ชุนยอมทำตามที่ซีฮันต้องการแต่โดยดี เมื่อซีฮันลงจากรถก็ถอดหมวกคืนให้ชุนก่อนจะก้มศีรษะให้เล็กน้อยแล้วพูดออกไป

"ขอบคุณนะครับพี่ชุนที่มาส่ง ถึงแม้ผมจะไม่เข้าใจก็ตาม" ซีฮันพูดออกไปอย่างที่ใจคิด มือของชุนไม่ได้รับหมวกแต่มือของชุนจับที่ข้อมือของซีฮันอย่างหลวม ๆ

"พรุ่งนี้มารอตรงนี้นะ อืม...เจ็ดโมงครึ่งก็แล้วกันเวลาไล่ ๆ กันกับเมื่อเช้า" เหยียนชุนพูดจบก็หยิบหมวกกันน็อกจากมือของซีฮันขึ้นสวมใส่ที่ศีรษะตัวเองก่อนจะสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์ออกไป โดยไม่รอคำตอบของซีฮันแม้แต่วินาทีเดียว

สองเท้าเล็กเดินมาหยุดอยู่ที่ด้านหลังของคฤหาสน์ ซีฮันเลือกที่เข้าประตูของรั้วด้านหลัง ไม่รู้เหมือนกันทำไมเขาถึงได้รู้สึกผิดทั้ง ๆ ที่เขาไม่จำเป็นต้องหลบหน้าใครทั้งนั้น

ซีฮันทำหน้าที่ของตัวเองได้เป็นอย่างดีเหมือนกับทุก ๆ วันที่ผ่านมาตลอดหลายปี เมื่อเสร็จงานที่ได้รับมอบหมายเขาก็รีบกินข้าว อาบน้ำแล้วเข้าห้องดนตรี อย่างน้อยการได้เล่นตี๋จื่อมันก็ทำให้จิตใจของเขาสงบและมีสมาธิมากขึ้น ซีฮันเล่นเครื่องดนตรีได้หลายชนิดไม่ว่าจะเป็นกู่เจิง ผีผาหรือซอเอ้อร์หู เพราะแม่ของเขาเคยเล่นดนตรีเหล่านี้มาก่อน สมัยที่แม่ของซีฮันเรียนอยู่แม่ของซีฮันได้เป็นนักดนตรีประจำของโรงเรียน

แววตาใสกลับดูวาวขึ้นเมื่อมือเล็กวางตี๋จื่อลง เขาคิดอะไรดี ๆ ออกแล้ว ในเมื่อพวกนั้นไม่ยอมหยุดแกล้ง แถมยังคอยหาเรื่องตลอดเวลาเห็นทีเขาควรต้องทำอะไรบางอย่าง ร่างบางลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินออกจากห้องดนตรีไป เพื่อกลับเรือนไม้ของตัวเอง

เช้าวันต่อมา ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงเป็นช่วงเวลาที่อากาศเย็นสบายท้องฟ้าแจ่มใสใบไม้ผลัดใบกลายเป็นสีทอง สีส้มแต่งแต้มสีสันความงดงามให้กับทิวทัศน์เต็มสองข้างทาง การตื่นเช้าอากาศดีแบบนี้นี่เองชุนขี่รถมอเตอร์ไซค์ไปรับตามเวลาที่ได้นัดกับซีฮันเอาไว้ เขาเผื่อเวลาเอาไว้หลายนาทีเพื่อที่จะไม่คลาดกันแถมวันนี้ชุนมีหมวกกันน็อคใหม่มาด้วยจะว่าไปก็ดีเหมือนกันการที่มีจุดมุ่งหมายของแต่ละวันว่าเช้านี้ต้องทำอะไร เพื่อใคร ใบหน้าหล่อระบายยิ้มออกมาทันทีเมื่อนึกถึงใบหน้าของซีฮันตอนที่ทำหน้าบึ้งใส่ตนเป็นใบหน้าที่น่ารักและหมั่นเขี้ยวอย่างบอกไม่ถูก รอยังไม่ถึงเวลานัดดีซีฮันก็เดินออกมา

"มายืนนี่สิเดี๋ยวพี่ใส่หมวกให้" ชุนบอกกับซีฮันทันทีที่เดินมาถึงรถ

"..." ซีฮันยืนนิ่งในขณะที่ชุนใส่หมวกให้ สายตาของทั้งคู่สบกันเล็กน้อย ก่อนจะเป็นซีฮันที่เบนสายตาไปทางอื่นแล้วพาดขาข้ามเบาะรถมอเตอร์ไซค์ขึ้นนั่งซ้อนท้ายเหมือนอย่างเคยทั้งๆ ที่ปากอยากจะปฏิเสธแต่หัวใจของซีฮันกลับรู้สึกอบอุ่นกับสิ่งที่ชุนทำให้ 'นานแค่ไหนแล้วนะ การกระทำแบบนี้...ชอบเหลือเกิน' สองมือเล็กยังคงจับที่ชายเสื้อเชิ้ตเหมือนอย่างเคย

.........

1commert คือ 1กำลังใจให้กับไรต์เตอร์คนนี้ค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ